အေၾကြပန္းက ေမွာင္ရိပ္ထဲ

24 May 2012

12 comments


ေစ်းရံုထဲလာေနတဲ့ ေအာင္တင္တို႔ကို ျမင္လိုက္ရရင္ပဲ က်ဳပ္စိတ္ေတြ ညစ္ညဴးသြားရျပန္တယ္။ ခက္တယ္ဗ်ာ။ အဲဒီသေကာင့္သားကိုျမင္တိုင္း က်ဳပ္စိတ္ညစ္ညဴးရေပါင္းမ်ားၿပီ။ မေက်မခ်မ္း ျဖစ္ရတယ္။ ခုလည္း ၾကည့္အံုးေလ။ ေယာဂီသဘက္အညိဳေရာင္ကို စလြယ္ပတ္ၿပီး ေစ်းတန္းထဲ အလႉခံ ထြက္ေနတာ။ က်ဳပ္တို႔ ေစ်းသူေစ်းသားေတြ တာဝန္ယူထားတဲ့ တနလၤာပတ္ အာရံုဆြမ္းအတြက္ အလႉခံ ထြက္ေနၾကတာ။ ခုျဖစ္တာက အလႉခံထည့္ရလို႔ ျဖစ္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီ ေအာင္တင္ဆိုတဲ့ ငနဲကို ျမင္ရရင္ကို က်ဳပ္ ေဒါသထြက္ေနရတာ။ 

အဲဒီလိုဆိုေတာ့ က်ဳပ္နဲ႔ေအာင္တင္ ျပႆနာ တက္ထားတယ္ ထင္ၾကမွာပဲ။ မဟုတ္ဘူးဗ်။ က်ဳပ္နဲ႔သူက စကားေတာင္ ေျပာဖူးတာ မဟုတ္ဘူး။ ျပႆနာ တက္ထားဖို႔ဆိုတာ ေဝလာေဝးပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ အဲဒီေကာင္ကိုျမင္ရင္ စိတ္ထဲ မေက်မနပ္ေတြ ျဖစ္ရတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ခက္တာက က်ဳပ္ဒီလိုေတြ ျဖစ္ေနတာကိုလည္း ေအာင္တင္က မသိရွာဘူး။ က်ဳပ္လိုအျဖစ္မ်ဳိးက ကိုယ့္လူတို႔လည္း ၾကံဳဖူးၾကမွာပါ။ ကိုယ္နဲ႔သူက တိုက္ရိုက္မသိဘဲ သူ႔အေၾကာင္းတစ္ခ်ဳိ႕ ၾကားထားၿပီး သူ႔ျမင္တိုင္း အဲဒီအေၾကာင္းအရာၾကီး ေခါင္းထဲဝင္ဝင္လာျပီး မေက်မနပ္ ျဖစ္ရတာမ်ဳိးေပါ့။ အခုလည္း အဲဒီလို အျဖစ္မ်ဳိးနဲ႔ က်ဳပ္တည့္တည့္တိုးမိတာ။ တတ္နိင္သမွ် ဘယ္အရႈပ္ထဲမွ မပါေအာင္ က်ဳပ္ေနခဲ့တာပဲ။ ေဟာ ... တိုးမယ့္တိုးေတာ့လည္း တကယ့္ သပြတ္အူနဲ႔ကို တိုးခဲ့ေတာ့တာ။

အခုလည္း ေအာင္တင္နဲ႔အဖြဲ႔ ေစ်းတန္းထဲမွာ အလႉခံထြက္လာတာျမင္ေတာ့ က်ဳပ္လည္း ထံုးစံအတိုင္း ဆိုင္အကူေကာင္ေလးကို ထည့္ဖို႔အလႉေငြေပးခဲ့ၿပီး လၻက္ရည္ဆိုင္ဘက္ ေရွာင္ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ ဒါက  အလႉခံလာတဲ့ အပါတ္စဥ္တိုင္း က်ဳပ္လုပ္ေနက် ကိစၥပါပဲ။ တကယ္ဆို ဘာမွမသိရင္  ဒီလိုေတြ လုပ္ေနစရာကို မလိုဘူး။ တခုခုသိၿပီဆိုရင္ ျပန္ေမ့ရခက္ေတာ့တာပဲေလ။  အခု အျဖစ္အပ်က္ကလည္း အဲဒီလိုပဲ။ က်ဳပ္ဆီတည့္တည့္ဆိုက္လာတဲ့ အရႈပ္ထုပ္ေၾကာင့္ က်ဳပ္ဘယ္အခ်ိန္ထိ ခုလို ျဖစ္ေနရအံုးမလဲ မသိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ က်ဳပ္တု႔ိ ေစ်းႀကီးက ၿမိဳ႕မေစ်းႀကီး ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္။ ဆိုင္ခန္းေတြမ်ားတယ္။ ေအာင္တင္တို႔ဆိုင္နဲ႔  က်ဳပ္ဆိုင္ဆိုလည္း ေတာ္ေတာ္ေဝးတယ္။ ေစ်းရံုသက္သက္ဆီပါ။ ဒီေတာ့ ပါတ္သတ္စရာ မေပၚဘူးလို႔ ထင္ခဲ့ေပမယ့္ တေန႔ေတာ့ သပြတ္အူက က်ဳပ္ဆီ ဆိုက္လာခဲ့တယ္။ 

သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ခ်ည္တဲ့ႀကိဳး

07 May 2012

23 comments

ကင္းဘတ္စေပၚ ဆက္တိုက္က်ေနတဲ့ သူ႔လက္ေတြက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း စုတ္ခ်က္ေတြကို ဖန္တီးေနမွန္း ကိုေက်ာ္ေဝ သိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မတားခ်င္ဘူး။  ေျပးစမ္း ၊ ဆြဲစမ္း ဆိုၿပီးကို လႊတ္ထားလိုက္တယ္။ စိတ္ထဲက မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို လက္ေပၚတင္ေပးလိုက္ၿပီး စုတ္တံကို အသက္သြင္းလိုက္တဲ့အခါမွာ သူတစ္ခါမွ မရဘူးတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ ရုပ္လံုးေပၚလာေတာ့တယ္။ သူ႔အေရွ႕မွာ တၿငိမ့္ၿငိမ့္စီးဆင္းေနတဲ့ ၿမစ္ေရျပင္က သူေဒါသတရားေအာက္မွာ လိႈင္းထန္ေနတဲ့ ျမစ္ရိုင္းတစ္စင္းျဖစ္သြားတယ္။ သာယာၾကည္လင္ေနတဲ့ ေနေရာင္က ကားခ်ပ္ထဲမွာ ည အေမွာင္ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။ အေမွာင္ထုေအာက္က လိႈင္းထန္ေနတဲ့ ျမစ္ျပင္။ ဒါက လက္ရိွသူ႔စိတ္အေျခအေနကို ျပေနတဲ့ ျပယုဂ္ ပန္းခ်ီကားပဲ။

ကိုေက်ာ္ေဝက ဒီျမစ္ေဘးမွာ ခဏခဏ ပန္းခ်ီလာဆြဲတယ္။ ဆြဲခဲ့သမွ်လည္း သာသာယာယာ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ျမင္ကြင္းေတြခ်ည္းပဲ။ ျမစ္ကမ္းေဘးမွာ ျမက္ရိုင္းေတာေလးေတြ၊ ဗ်ဳိင္းငွက္ေလးေတြ ေပ်ာ္ျမဴးေနပံု ဆြဲဖူးတယ္။ သားသည္အေမ ကေလးေရခ်ဳိးေပးေနပံု ဆြဲဖူးတယ္။ ကြ်ဲလည္တိုင္က ရြံ႕ေတြကို ျမစ္ေရနဲ႔ ေဆးေပးေနတဲ့ ကြ်ဲေက်ာင္းသားပံု ဆြဲဖူးတယ္။  ေအးေအးလူလူ ေလွေလွာ္ေနပံုေတြ ၊ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ေလွေလးေပၚမွာ ပိုက္ကြန္ပစ္ေနပံုေတြ  ဆြဲဖူးတယ္။ တာေပၚလင္စေပၚမွာ စားစရာေတြျပင္ေနတဲ့ သူ႔မိန္းမ ပံုတူကိုလည္း  ျမစ္ေရျပင္ ေနာက္ခံထားျပီးဆြဲဖူးတယ္။ ဆိုေတာ့ကာ အရင္က ဆြဲခဲ့သမွ် စိတ္ၾကည္ႏူးစရာ ျမင္ကြင္းေတြခ်ည္းပဲ။ 

အခုတစ္ခါေတာ့ ညအေမွာင္ေအာက္က လိႈင္းထန္ေနတဲ့ ျမစ္ရိုင္းတစ္စင္းပံုကို ဆြဲမိခဲ့ၿပီ။ ဒါကလည္း သူ႔စိတ္ေတြကို ဇက္ႀကိဳးလႊတ္ၿပီး ဆြဲျဖစ္တဲ့ပံု။ ေျပာရရင္ ကိုေက်ာ္ေဝ ေတာ္ေတာ္ ေဒါသထြက္ေနခဲ့တာ။ အျဖစ္က ေထြေထြထူးထူးလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ မိန္းမနဲ႔ ရန္ျဖစ္ခဲ့တာ။ လင္မယားေတြ စကားမ်ားၾကတာက အထူးအဆန္း မဟုတ္ဘူးဆိုေပမယ့္ အိမ္ေထာင္သက္ သံုး ႏွစ္အတြင္းမွာ ပထမဆံုးျဖစ္ဖူးတဲ့ ရန္ပြဲဆိုေတာ့ ကိုေက်ာ္ေဝအတြက္ေတာ့ အစိမ္းသက္သက္ အေတြ႔အၾကံဳပဲ ဆိုပါေတာ့။ 

စကားမ်ားရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ထက္ အိမ္ေထာင္သက္ တစ္ေလွ်ာက္ အျမဲျငိမ္ခံခဲ့တဲ့ မိန္းမက တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ျပန္ပက္တာကို မေက်နပ္ဆံုးပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ ပန္းခ်ီဆြဲဖို႔ပစၥည္းေတြ ေကာက္ထည့္ၿပီး အိမ္ကထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ ထြက္လာျပီးေတာ့လည္း ဘယ္သြားရမွန္း မသိတာနဲ႔ ေရာက္ေနက် ျမစ္ဆိပ္ကိုပဲ ေျခဦးလွည့္မိေတာ့တာ။

“သင္စိတ္ဆႏၵရိွလွ်င္ အခါခါ ပြင့္လန္းနိင္ပါတယ္”

21 March 2012

30 comments


ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီေန႔ကို ေရာက္ခဲ့ပါၿပီ။ တကူးတကေစာင့္ေနတာ မဟုတ္ေပမယ့္ ဒီေန႔ကိုေရာက္ဖို႔  ေန႔စဥ္ေန႔စဥ္  ျဖတ္သန္းျပီး က်ေနာ္  ၾကိဳလင့္ခဲ့တာ။ ဒီေန႔က ပန္းကေလးပြင့္တဲ့ေန႔ေပါ့။ ပန္းပြင့္တာက အထူးအဆန္းမဟုတ္ေပမယ့္ က်ေနာ္ရည္ညႊန္းတဲ့ ပန္းကေလးနဲ႔ပါတ္သတ္ျပီး သာမန္ထက္ပိုတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ဳိး ရိွေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္တာပါ။

က်ေနာ္ ရည္ညႊန္းတဲ့ ပန္းကေလးက သစ္ခြ ပန္းကေလးပါ။ ရွားပါးသစ္ခြ မဟုတ္သလို တန္ဖိုးႀကီး သစ္ခြမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ သာမန္သစ္ခြ ပန္းပင္ကေလးမွာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခ်ဳိ႕ရိွပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၈လ ေက်ာ္ေလာက္က သူငယ္ခ်င္းအိမ္ သြားလည္ရင္း က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အစ္မျဖစ္သူ စိုက္ထားတဲ့ အဲဒီသစ္ခြပန္းပင္ေလးကို ေတြ႔ခဲ့တာ။ တျခားပန္းပင္ေတြနဲ႔အတူ စိုက္ထားေပမယ့္ လံုေလာက္တဲ့ ဂရုစိုက္မႈမ်ဳိး မရိွေတာ့  သစ္ခြပင္ေလးက အရိုးငုတ္တိုနဲ႔ အရြက္ေတြ အျမစ္ေတြ ေျခာက္ကပ္ေနတယ္။ 

စိုက္စဥ္ကေတာ့ စိတ္ပါလို႔ စိုက္ခဲ့ပံုပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ စိတ္ေလ်ာ့သြားပံုရပါတယ္။ တျခားအပင္ေတြကေတာ့ ေနေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ ထိုက္သင့္သေလာက္ ပြင့္လန္းေနေပမယ့္ ဒီသစ္ခြပင္ေလးကေတာ့ နဂိုခ်ိတ္ထားတဲ့ ေနရာမွာပဲ မလႈပ္မယွက္ ျငိမ္သက္ေနတယ္။ က်ေနာ္ အပင္နားကို တိုးကပ္ၾကည့္ရင္း

“အစ္မ သစ္ခြပင္က ေသေတာ့မယ္နဲ႔တူတယ္”
“သိပါဘူးဟာ ငါလည္း ဝယ္လာခါစက ေရေတြ မွန္မွန္ေလာင္းေပးတာပဲ။ အပင္က မ်ဳိးမေကာင္းဘူးနဲ႔တူတယ္ဟ။ အရြက္ေတြေရာ အျမစ္ေတြပါ ပုပ္ သလိုျဖစ္လာတာနဲ႔ ဒီအတိုင္းပဲ ထားလိုက္ေတာ့တာ။”

ဒီအတိုင္းထားလိုက္ေတာ့တာ ဆိုတဲ့စကားက ထုတ္မေျပာရင္ေတာင္ သိသာနိင္ေလာက္ေအာင္ သစ္ခြပင္ပံုစံက သက္ေသခံေနတယ္။ အိုးအတြင္းဘက္မွာ ေျခာက္ကပ္စျပဳေနတဲ့ အျမစ္ေတြအခ်င္းခ်င္း လိမ္ယွက္ေနတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုလို႔ လက္က်န္ အျမစ္ေလး  ႏွစ္ခု သံုးခုရဲ႕ အရင္းပိုင္းမွာ အစိမ္းေရာင္ နဲနဲ သန္းေနေသးတာေလးပဲ က်န္တယ္။ က်ေနာ့္ကို စိတ္ဝင္စားသြားေစတာလည္း အဲဒီ  အစိမ္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးပါပဲ။ အဲဒီမွာ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဗီဇ က ႏိုးထလာေတာ့တယ္။

“ ေသမယ့္အတူတူ ဒီအပင္ေလး က်ေနာ့္ကို ေပးဗ်ာ”
“ဟဲ့.. ဘာလုပ္မတုန္း”
“ အျမစ္ေျခာက္ေနပံုေလးကို ဓါတ္ပံု ရိုက္ခ်င္လို႔ ”
“အမေလးဟဲ့ ဘာမ်ားလဲလို႔ နင္လည္း ေရာဂါပဲ”

“တခါတရံမွာ နာက်င္ျခင္းက ခ်ဳိၿမိန္တယ္”

14 February 2012

37 comments


 ကုိယ့္ေဘးကလူ ျငဴစူမွာေၾကာက္လို႔ ထုတ္ေျပာခြင့္မရတ့ဲ 
အခ်စ္ဦးဇာတ္လမ္းေတြက ရင္ထဲမွာ 
ပိုၿပီး ၾကာရွည္ တြယ္ခိုေနတတ္တယ္။

တိုးတိတ္ တိတ္ဆိတ္တဲ့အခန္းေလးတစ္ခုထဲကို က်ေနာ္ ေရာက္ေနခဲ့တာပါ။ ကုတင္တစ္လံုးလို အသံုးျပဳထားတဲ့ ဆိုဖာခံုတန္းေလးေပၚမွာ ပက္လက္အိပ္ရင္းေပါ့။ မ်က္နာက်က္က ႏွစ္ေပမီးေခ်ာင္းေလးကို ၾကည့္ေငးရင္း က်ေနာ္ျပံဳးမိျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔ဆို ျပံဳးမိတာ သံုးခါရိွေနၿပီ။ အခုအျဖစ္အပ်က္က သိပ္အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းမွန္း က်ေနာ္သိေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပံဳးမိတာ။ ဒီ ရွစ္ေပပတ္လည္ေလာက္ပဲ က်ယ္တဲ့ အခန္းထဲကို ဝင္လာျဖစ္တဲ့ ခံစားခ်က္ကိုက သိမ္ေမြ႔လွပလြန္းပါတယ္။ 

ပက္လက္အိပ္ေနရင္း ေဘးဘီကို ၾကည့္လိုက္တယ္။ အခန္းနံရံေတြမွာ ဓါတ္ပံုေပါင္းမ်ားစြာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတယ္။ နဂါးပံုေတြ၊ ကင္းၿမီးေကာက္၊ အရိုးေခါင္း ၊ အသဲပံု၊ လိပ္ျပာ၊ ငါး ၊ ပန္းပြင့္၊  က်ား ၊ မီးလွ်ံ၊ ခ်ိန္ခြင္ ၊ ေက်ာက္ဆူး၊  ကႏုတ္ ၊ ၾကယ္ ၊ လ၊ ေန ၊ လက္ဝါးကပ္တိုင္ ပံုေတြ၊ ၿပီးေတာ့ စာတန္းအမ်ဳိးမ်ဳိးကို ပံုစံမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေရးထားတာေတြကို ေတြ႔ရမယ္။ အဲဒီပံုေတြအားလံုးက လူ႔ခႏၶာကိုယ္ အေရျပားေပၚမွာ အေရာင္စံုေတာက္ပစြာ ထိုးႏွံထားတာေတြပါ။ ဒီေနရာက (tattoo )တက္တူးထိုးတဲ့ ဆိုင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုအျဖစ္အပ်က္က သိပ္အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းေနတယ္လို႔ က်ေနာ္ ေျပာခဲ့တာေပါ့။ 

တက္တူးနဲ႔ ပါတ္သတ္ရင္ ေက်ာက္ေတာင္ကို လက္နဲ႔တူးမွ ေရထြက္ရမယ့္ ခက္ခဲမႈမ်ဳိးလို က်ေနာ္က တက္တူးထိုးဖို႔ စိတ္မကူးခဲ့ဖူးသူပါ။ အဲဒီလိုလူက တက္တူးဆိုင္ထဲကို ၾကည္လင္ေနတဲ့ စိတ္ရယ္ အနည္းငယ္ထက္ပိုျမန္ေနတဲ့ ႏွလံုးခုန္သံနဲ႔အတူ ဝင္လာခဲ့တာ မထူးဆန္းေနဘူးလား။ တက္တူးဆရာကို “က်ေနာ္ တက္တူးထိုးခ်င္လို႔ပါ” လို႔ ေျပာၿပီးၿပီးျခင္း ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းတစ္ခ်က္ ေဒါင္လိုက္ေဆာင့္ခုန္သြားတာ သတိထားမိလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အရာရာ ေအးခဲသြားသလို ျပန္လည္ၿငိမ္သက္သြားတယ္။ ဆံုျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခု ခိုင္မာလြန္းတဲ့ အခါမွာ ၿငိမ္သက္တဲ့ ပံုစံမ်ဳိး။ 

က်ေနာ္ထိုးခ်င္တဲ့ပံုစံကို ေျပာၿပီးၿပီ။ ဒီဇိုင္းကို ေရြးၿပီးၿပီ။ အခု တက္တူးဆရာကို ေစာင့္ေနတာပါ။ ခပ္မတ္မတ္ ဆိုဖာကုတင္ေပၚမွာမွီအိပ္ရင္း ဝတ္လာတဲ့တီရွပ္ကို ခြ်တ္ၿပီး က်ေနာ္ ေစာင့္ဆိုင္းေနတယ္။ ဘယ္ဘက္ရင္အံုေပၚမွာ ထိုးဖို႔ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ေရြးခ်ယ္ျဖစ္တာဟာ ၁၅၀၀ ကိေလသာ သက္သက္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး။ အထိုက္တန္ဆံုးေနရာ တစ္ခုအျဖစ္ က်ေနာ္ တမင္ေရြးခ်ယ္မိတာ။ ပံုမွန္အားျဖင့္ေတာ့ ခပ္ရိုးရိုး အစီအစဥ္တစ္ခုပါ။ ဘယ္ဘက္ရင္အံုေပၚမွာ ခ်စ္သူ နာမည္ထိုးတယ္ေပါ့။ ဒီေလာက္ပဲ။ ဘယ္သူျမင္ျမင္ အမ်ာႀကီးေတြးစရာ မရိွတဲ့ အခုလို က်ေနာ့္ရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈမွာ သံမဏိႀကိဳးမွ်င္ေလးေတြလို ခိုင္မာလြန္းတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ပါဝင္ေနတယ္။

“ကိုယ့္ဆရာ အဆင္သင့္ပဲလား”
အနားေရာက္လာတဲ့ တက္တူးဆရာကို က်ေနာ္ ေခါင္းတခ်က္ညိတ္ျပလိုက္တယ္။

“ ဒါပထမဆံုးထိုးတာဆိုေတာ့ ထိုးခ်င္တာ ေသခ်ာပါတယ္ေနာ္”

ဒီေမးခြန္းက ဒုတိယအႀကိမ္ေမးတဲ့ ေမးခြန္း။ ဒီဇိုင္းေတြ ေရြးၿပီးတုန္းက တစ္ေခါက္ေမးၿပီးၿပီ။
“ ေသခ်ာပါတယ္။ ကဲ... စၾကစို႔ ။”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္အတြက္ (သို႔) တိုင္းျပည္အတြက္

19 January 2012

33 comments
ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔ ပါတ္သတ္ၿပီး အနည္းငယ္ စကားဦးသန္းခ်င္ပါသည္။ ဒီပို႔စ္ေလးက က်ေနာ္ ပထမဆံုးေရးျဖစ္တဲ့ ဓါတ္ပံုအက္ေဆးေလးပါ။ ဓါတ္ပံုအက္ေဆးသေဘာ မပီျပင္ခဲ့လွ်င္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ လြန္ခဲ့သည့္ သံုး ႏွစ္ပါတ္ဝန္းက်င္က ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ ဓါတ္ပံုေလးေတြ တင္ၿပီး မွ်ေဝဖူးခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြ မတင္ျဖစ္ေတာ့။ ယခုဒီပို႔စ္ထဲတြင္ ဓါတ္ပံုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျပန္တင္ျဖစ္သည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ရိွပါသည္။ ထိုရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေျပာခ်င္၍လည္း ဤကဲ့သို႔ စကားဦးသန္းမိျခင္း ျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ္လက္ရိွေခတၱေနထိုင္သည့္ ထိုင္ဝမ္နိင္ငံ ထိုင္ေပၿမိဳ႕တြင္ ဟုိဒီသြားလာရင္း ေနရာတစ္ခုတည္းကို သံုး ၊ ေလး ႀကိမ္ေရာက္ျဖစ္သည္။ ထိုေနရာက Chiang Kai Shek Memorial Hall ျဖစ္သည္။ ခ်န္ေကရွိတ္ က ထိုင္ဝမ္နိင္ငံတည္ေထာင္ခဲ့သည့္ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုရင္ျပင္ ဗိမၼာန္ေနရာကို နိင္ငံဖခင္ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ဗိမၼာန္ဟုလည္း အမည္ေခၚေဝၚၾကသည္။ သူ႔နိင္ငံတည္ေထာင္ခဲ့လို႔ သူတို႔နိင္ငံဖခင္ႀကီးဟု ကင္မြန္းတပ္ၾကသည္က  သဘာဝက်သည္။ မထူးဆန္း။ ေက်းဇူးသိတတ္ၾကသည္ကိုး။ ထူးဆန္းေနသည္က ကြ်န္ေတာ္...။

ထို ခ်န္ေကရွိတ္ေအာက္ေမ့ဖြယ္ ဗိမၼာန္က ကြ်န္ေတာ္ ေနသည့္ေနရာႏွင့္ သိပ္မေဝး။ သြားလွ်င္ နာရီဝက္ခန္႔ အခ်ိန္အတြင္း ေရာက္သည့္ေနရာျဖစ္သည္။ သည္ေတာ့ ေရာက္ျဖစ္သည္။ ပထမတႀကိမ္ေရာက္သည္။ ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ေလွ်ာက္ၾကည့္သည္။ ထူးဆန္းသည့္ခံစားခ်က္တစ္ခုက ဝင္လာသည္။ ဒါေပမယ့္ ထိုခံစားခ်က္ကို သိပ္အေလးအနက္ မထားခဲ့မိ။ ထို႔ေနာက္ အခ်ိန္အတန္ၾကာေတာ့ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္ေရာက္ျပန္သည္။ ျမင္ဖူးၿပီးသား ျပခန္းေတြ ျပကြက္ေတြကို ျပန္ၾကည့္မိျပန္သည္။ ပထမအႀကိမ္တုန္းက ခံစားခ်က္ထက္ပိုၿပင္းထန္သည့္ စိတ္ခံစားခ်က္က ထပ္ဝင္လာျပန္သည္။ ဒါကုိလည္း အသာထားလိုက္သည္။ 

သည္လိုႏွင့္ တတိယအႀကိမ္ေရာက္သည့္အခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ခံစားခ်က္တို႔က ထိန္းမရေတာ့။ သိပ္ကို အားေကာင္းလြန္းေနေတာ့သည္။ ထိုခံစားခ်က္က ခ်န္ေကရွိတ္၏ အသံုးအေဆာင္ ၊ ဆုတံဆိပ္ ၊ အဝတ္အထည္ ၊ လက္ေရးစာမူ ၊ စီးခဲ့သည့္ကား ၊ ဆြဲခဲ့သည့္ပန္းခ်ီ စသည့္ ျပခန္းထဲတြင္ ျပသထားသမွ် အမွတ္တရပစၥည္းမ်ားကို ၾကည့္မိတိုင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အသံုးအေဆာင္ေတြသာဆိုလွ်င္ဟု အစားထိုးျမင္ေနမိသည့္ခံစားခ်က္ျဖစ္သည္။ ထိုခံစားခ်က္က ပထမအႀကိမ္၊ ဒုတိယအႀကိမ္ ေရာက္ျဖစ္သည့္အႀကိမ္ေတြထက္ ပို၍အားေကာင္းေသာ ခံစားခ်က္ျဖစ္ေနေတာ့သည္။  ဒို႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္သာဆိုလွ်င္ ဆိုသည့္အေတြး ၊ ဒို႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္အသံုးအေဆာင္ေတြကိုလည္း ဒီလို ခမ္းခမ္းနားနား ထားေစခ်င္သည့္ စိတ္မ်ားျဖစ္ၿပီးရင္း ျဖစ္ေနမိေတာ့သည္။ မည္သည့္ပစၥည္းကို ၾကည့္မိၾကည့္မိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုတြဲျမင္ေနမိသည္။ 

ထိုစိတ္ခံစားခ်က္ေတြေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ေတြးမိသြားသည္။ ငါတို႔နိင္ငံမွာေရာ ဘာလုိ႔အဲဒီလို မလုပ္နိင္ရမလဲ။ လုပ္ရင္ ရရမွာေပါ့။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ေနရာက်ယ္က်ယ္ လြယ္လြယ္ကူကူ ရိွနိင္သလား စဥ္းစားမိေတာ့ ျပည္သူ႔ရင္ျပင္ကို ျမင္မိသည္။ ဤခ်န္ေကရွိတ္ရင္ျပင္ႏွင့္ ဗိမၼာန္တည္ရိွပံုကလည္း  ျပည္သူ႔ရင္ျပင္ႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္။ ေတာအုပ္ေလးေတြလည္း ရိွသည္။ ေရကန္ေလးေတြလည္းရိွသည္။  ေနရာအခက္အခဲ မရိွဘဲ ျပည္သူ႔ရင္ျပင္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျပတိုက္အတြက္ ေနရာတစ္ခုယူ၍ တည္ေဆာက္လွ်င္ ျဖစ္နိင္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိသည္။ ျဖစ္ေစခ်င္လြန္းလွသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဒီဓါတ္ပံုအက္ေဆး ေလးကို တင္ျဖစ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ၾကည့္မိသူမ်ားအတြက္ ေဒသႏၱရဗဟုသုတ ျဖစ္ေစ ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကဲ့သို႔ ဘယ္ပံုကိုၾကည့္ၾကည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အမွတ္တရပစၥည္းေလးေတြကို ဒီလို ခမ္းခမ္းနားနား ထားေစခ်င္သည့္ စိတ္အားတက္ၾကြမႈျဖစ္ေစ၊ ရေစခ်င္၍ သည္ပို႔စ္ကို တင္ပါသည္။ ျပည္ပအားကိုး အထင္တႀကီးစိတ္မ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ ေကာင္းသည့္အခ်က္မ်ားကို ကိုယ့္နိင္ငံတြင္လည္း ရိွေစခ်င္ေသာ စိတ္ဆႏၵသက္သက္သာ ျဖစ္ပါသည္။


CKS (ခ်န္ေကရိွတ္) ျပတိုက္အဝင္မုဒ္ဝ ျဖစ္သည္။ ထိုင္ဝမ္အလံက ျမန္မာျပည္အလံေဟာင္းႏွင့္ ဆင္တူလြန္းသည္။

မဂၤလာပါဘႀကီးစိန္

13 January 2012

25 comments
မဂၤလာပါဘႀကီးစိန္

အဲဒီ မဂၤလာပါဘႀကီးစိန္” ဆိုတဲ့ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားက က်ဳပ္ရဲ႕ရင္ထဲက  အလိုအေလ်ာက္ ထြက္ေပၚလာတဲ့ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ စကားပါ။ အသံအျဖစ္နဲ႔သာ ျမည္ဟည္းခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ရင္ေခါင္းသံနဲ႔ ဝမ္းပန္းတသာ ေျပာလိုက္တဲ့ အာလုတ္စကားမ်ဳိးေပါ့။ ဟုတ္တယ္ ဘၾကီး။ က်ဳပ္အခု ေပ်ာ္ေနတယ္။ ၾကည္ႏူးေနတယ္။ တစိမ့္စိမ့္ေတြးျပီး တျငိမ့္ျငိမ့္ေလးနဲ႔ကို ပီတိျဖစ္ေနတာ။ က်ဳပ္တစ္ေယာက္ထဲ ဒီလိုေပ်ာ္ေနတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ က်ဳပ္ျမင္သမွ် ျမန္မာလူမ်ဳိးတိုင္း တစ္ဦးစီ တစ္ဦးစီတိုင္း က်ဳပ္နဲ႔ထပ္တူ ၊ က်ဳပ္ထက္မေလ်ာ့တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြနဲ႔ အေပ်ာ္ၾကီးေပ်ာ္ေနၾကတာခင္ဗ်။ ဘာေၾကာင့္ေပ်ာ္လဲ ဆိုတာ ဘႀကီး သိမွာပါ။ မသိစရာမွ မဟုတ္တာ။

ဒီညဦးပိုင္းက ဘၾကီးလက္မွတ္ထိုးျပီး ထုတ္ျပန္ေပးလိုက္တဲ့ လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ေၾကျငာခ်က္ေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔ ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ တစြန္းတစ ၾကားရတဲ့ စကားေတြကလည္း ႏွလံုးပီတိ ဂြမ္းဆီထိ သလိုပါပဲဗ်ာ။ “နိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြလႊတ္မယ္” “ခင္ဗ်ားတို႔လိုခ်င္တဲ့သူေတြ အကုန္ပါမယ္” ဆိုတဲ့ သတင္းေတြက က်ဳပ္ရဲ႕ပီတိနဲ႔ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းကို မိႈင္းအျပည့္သိပ္ေပးေနသလိုပါပဲဗ်ာ။ ဟုတ္တယ္ ဘၾကီး။ က်ဳပ္ရဲ႕စိတ္ေတြ မီးပံုးပ်ံတခုလို တျငိမ့္ျငိမ့္နဲ႔ကို ျမင့္တက္ေနတာဗ်။ ဒီလိုစိတ္အား မတက္ၾကြရတာ ၾကာျပီ။ တိတိက်က်ေျပာရရင္ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္အက်ဥ္းသားေတြ လႊတ္ေပးျပီးတဲ့ေန႔ထဲကိုက ဘၾကီးတို႔နဲ႔ပါတ္သတ္ရင္ က်ဆင္းသြားတ့ဲ က်ဳပ္ရဲ႕စိတ္ေတြ ခုေတာ့ တဖန္ျပန္ျမင့္တက္ေနျပန္ျပီဘၾကီး။

ဒီေတာ့ ဘၾကီးက က်ဳပ္ကို ေမးခြန္းတစ္ခုထုတ္ခ်င္ေနမလားဘဲ။ လႊတ္မယ့္ထဲ ငါ့တူၾကီးအမ်ဳိးေတြ ပါလို႔လားလို႔ ေမးခ်င္မွာပဲ။ ဒီလိုသာေမးလာခဲ့ရင္ က်ဳပ္အားရပါးရ ေျဖပစ္လိုက္မွာ။ က်ဳပ္အမ်ဳိးေတြမပါဘူးဘၾကီး။ ဒါေပမယ့္က်ဳပ္အမ်ဳိးေတြထက္ အေရးၾကီးတဲ့ တနိင္ငံလံုးကိုေမတၱာရိွျပီး အနစ္နာခံခဲ့တဲ့ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ သူရဲေကာင္းေတြ ပါေနလို႔ပဲ။ အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲက သူတို႔ေတြလြတ္ေျမာက္ျခင္းက က်ဳပ္တို႔နိင္ငံသားတိုင္းရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးသားအက်ဥ္းက်ေနမႈက လြတ္ေျမာက္တာနဲ႔ အတူတူပါပဲဘၾကီး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ညသတင္းအတြက္ နိင္ငံသားတိုင္းေပ်ာ္ၾကတယ္။ ၾကည္ႏူးၾကတယ္။ တက္ၾကြၾကတယ္။

က်ဳပ္လည္း တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ အေတြးေတြ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ျဖစ္မိရင္း သတိထားမိတာ တစ္ခုရိွလာတယ္။ အဲဒါကဘာလဲဆိုေတာ့ ကမာၻတဝန္းလံုးမွာရိွတဲ့ နိင္ငံတိုင္းမွာ ဘၾကီးလို အခြင့္အေရးမ်ဳိးရတဲ့ နိင္ငံအၾကီးအကဲေတြ နဲနဲေလးပဲ ရိွတယ္ဘၾကီး။ လက္ငါးေခ်ာင္းစာအေရအတြက္ေတာင္ ရိွမယ္မထင္ဘူး။ ဘၾကီးသိပ္ကံေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ။
ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ က်ဳပ္ရွင္းျပပါ့မယ္။ ဒီလိုခင္ဗ်...

နိင္ငံကိုအုပ္ခ်ဳပ္ေနတ့ဲ ေခါင္းေဆာင္ေတြအေနနဲ႔ မိမိအိတ္ထဲကေငြျဖစ္ျဖစ္ နိင္ငံေတာ္ပိုင္ ဘ႑ာေငြ ျဖစ္ျဖစ္ တျပားတခ်ပ္မွ မထိခိုက္ မပြန္းပဲ့ရဘဲနဲ႔ တနိင္ငံလံုးကို ( တနိင္ငံလံုးေနာ္ဘၾကီး) ေဟးးးး ခနဲ ထခုန္ေအာင္ ၊တိုင္းသူ ျပည္သားခ်င္းခ်င္း လက္ေတြဆြဲ ေပြ႔ဖက္ႏႈတ္ဆက္ၾက၊ ျမင္ရသမွ်မ်က္ဝန္းအိမ္တိုင္း ပီတိေတြနဲ႔ရႊန္းလဲ့ၾက၊ ႏႈတ္ခမ္းေတြမွာ သူ႔အလိုလို အျပံဳးေတြခ်ိတ္တြယ္လာၾက နဲ႔  အဲဒီေလာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ရေအာင္ လုပ္နိင္တဲ့ နိင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြ သိပ္ရွားတယ္ဘၾကီး။ တကမာၻလံုးအတိုင္းအတာနဲ႔ ရာခ်ီအေရအတြက္ရိွတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြထဲမွာမွ ဘၾကီးက ဒီလို ျဖစ္ခြင့္ရိွေနတယ္။

ဧရာဝတီျမစ္ဆံုဆည္စီမံကိန္း ရပ္လိုက္ျပီေဟ့လို႔ ဘႀကီးထုတ္ျပန္ေက်ျငာလိုက္တုန္းကလည္း အခုလို တနိင္ငံလံုး ေပ်ာ္ခဲ့ရၿပီးၿပီ။ ေဟာ.. အခုလည္း ထပ္ေပ်ာ္ရအံုးမယ္။ ဒီလိုေပ်ာ္ရႊင္စရာဖန္တီးေပးဖို႔ အခြင့္အေရးေတြ အမ်ားၾကီး က်န္ေနေသးတယ္ဘၾကီး။ တခုျပီးတခုသာ ဆြဲဖြင့္ပစ္လိုက္ပါဗ်ာ။ နိင္ငံဘ႑ာေတြကို အိမ္နီးခ်င္းနိင္ငံေတြ အိမ္ေဝးခ်င္းနိင္ငံေတြက မတရားဂုတ္ေသြးစုပ္တာမ်ဳိး တားျမစ္ျပီး ကိုယ့္နိင္ငံသားေတြ စံစားရေအာင္ ဖန္တီးပါအံုးဘၾကီးရာ။ က်ဳပ္တို႔ျပည္သူေတြလား ... ေသခ်ာတယ္ဘၾကီး တျပိဳင္နက္ထဲ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျဖစ္ၾကရမွာပါ။ က်ဳပ္ဒီစာကို မနက္ျဖန္မွေရးမလို႔ ၾကံစည္ေသးတယ္။ မေနနိင္ဘူးဘၾကီးရာ။ တလိမ့္လိမ့္တက္လာတဲ့ ဝမ္းသာျခင္းေတြက က်ဳပ္လက္ေတြကို ခ်က္ခ်င္းအသံုးခ်ေတာ့တာပဲ။

ဒါနဲ႔ခ်က္ခ်င္းခ်ေရးျဖစ္သြားတယ္။ ေရးေနရင္းနဲ႔ကို ေရးခ်င္တဲ့စာသားေတြက အလုအယက္ တိုးေဝွ႔တက္လာေနတယ္။ လူေတြစိတ္အားတက္ၾကြတဲ့အခါ ျဖစ္ေလ့ရိွတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးေတြေပါ့။ လူေတြမွာ စိတ္အားတက္ၾကြလြန္းတိုင္း တိတ္တခိုး စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္ကေလးကလည္း ဝင္လာျမဲပဲမဟုတ္လား။ ဟုတ္တယ္ဘၾကီး က်ဳပ္စိတ္ပူေနတာလည္း ရိွတယ္။ အဲဒါကေတာ့ မနက္ျဖန္မွာ မညာပါနဲ႔ေတာ့။ ဘၾကီးအိတ္ထဲက တျပားတခ်ပ္မွ မပြန္းပဲ့ရဘဲ တနိင္ငံလံုးေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဖန္တီးေပးပါဘၾကီးရာ။ တရိပ္ရိပ္ျမင့္တက္ေနတဲ့ က်ဳပ္တို႔ျပည္သူေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးသားကို ဘယ္သတင္းဆိုးနဲ႔မွ ေျမၾကီးထဲျပန္ဝင္သြားေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့။ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္အက်ဥ္းက်ခံေနရသူေတြ လြတ္ေျမာက္လာဖို႔ပဲ က်ဳပ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနတယ္။ က်ဳပ္ထပ္ေျပာပါရေစဘၾကီးစိန္.... မနက္ျဖန္ (၁၃.၁.၂၀၁၂) မွာ ထပ္မညာပါနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ။

သတင္းေကာင္းကို အေမွ်ာ္လင့္ၾကီး ေမွ်ာ္လင့္ေနရွာသူ
အေဝးတေနရာမွ
ျမစ္က်ဳိးအင္း


(Facebook မွာတင္ထားတဲ့ Note ေလးကို ကိုေမာင္သန္႔ အၾကံေပးေကာင္းလို႔ ဘေလာ့ဂ္ေပၚတင္ျဖစ္တာပါ။ ဒီေန႔မွ ဘေလာ့ဂ္ေလးလည္း ကလိထားတာဆိုေတာ့ မဂၤလာသတင္းေလးနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ဖြင့္တယ္လို႔ မွတ္ယူေပးၾကပါခင္ဗ်ာ။ စာဖတ္သူအားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္သတင္းစကားမ်ားနဲ႔ ဝမ္းေျမာက္ၾကည္ႏူး နိင္ၾကပါေစ။)
 

Posts Comments

©2006-2010 ·TNB